دوشنبه بیست و نهم آذر 1389
سروده محمد گلابی
دانشجوی کارشناسی ارشد ادبيات فارسی دانشگاه قم
خـانه ی مهـــــــر و گلستان وفــــا
وارث شـــــــعر و شـــعور و شــعرا
شهـــر من شــــــهر ابوزیــــــدآباد
مهــــــدِ عشـــاقِ غریـــب الغـــربا
از قـــدیم ارچـــه نمانده است رقــم
آشــــــیانیست مصـــفا و رهــــــا
سه محـــله همـــه با شور و نشـــاط
هـــمه گلـــــــزار و گلستــان صـفا
پِشتـِــه و رودی و ســــــرگاهش نام
ز تـــکلف ز ریـــــــا بـــوده رهـــا
زارع و کاسب و قــــالی بـــــــاف اند
مـــردمانی به نـــهایت کــــــــوشا
کــاروانـــگاه که شـاه عباســـی است
یـــادگـــاری ز قــــدیم است به جـا
مـــرکز گــــــویش راژی گفـتــــند
مـــن چه گـــــــویم ؟ اَدَبِستان سخا
آستیـــنم هــــمه ســـرشار شــهود
نـــه چــــــو آنـــان که بیاید ز قفـا
شهـــدا منـــــــشا نـــور ابـــــدی
خـــــــاکشان مـــایه آرام و شـــــفا
اولین شــــــمع فـــــروزنده چو ماه
شـــد انـــــاری گـــــل بستان خدا
همرهش بـــلبل بــــــاغ ملــــکوت
عــــــرب آن کشتــه ی بی رویِ ریا
دوستــــــانی که یقیــــــن می دانی
هاغ رایـــو مریضـــه را جف ای داوا
عیـــسی راستـــی شیفته روح اله با*
جــــــرعه نــــــوش ابـدستان بقا *
پُشـــت چشــــــمان محمــدپور دا*
مهــــــربونی لونَایـِـــه هـــاوَاشتَابا *
جــــــام جــــــانانه جــانان نوشید
جـــــــانی کی بَامَا وی دَس وی پـا *
صــــــادقی ســـــاحل عرفان و هنر
حیـــف نـی عاشق صــــادق کی باشا*
ای نفـــر با کـی خادا زونــــی خووه*
عســـگری واقـــــف اســــــرارِ بــقا
نه فقـــط جـــو کی بجــز استخونه *
هر چــــــه بــودَش همــه را کرد فدا
نابــــــا دَا محنـــتِ مـردم وی خبر*
بیغـــمی را غــــــم عــــــالم پــیدا
سنـــــگر جبــهه شده حوزه ی دین
بهــــــر دو نغمه ســـــــرای شیـــدا
رمضـــــانی و صبــوحی کی بــدن*
هُر دِیــــــو مبـــلّغِ کــــرب و بـــلا*
تاریــــــخی، نـــاصحی و ســاعی را
محبـــسِ لایتـــناهی، دنیــــــــــــا
اقبــــــالی، اقبـــالیــــان، دلاکیان
زیـــب و زیـــنت ز گلستـــــــان ولا
مرغ جانِ عـــــلی اکبــــر پــــر زد
ســــــویِ جنــت، چه خوشــا آن ماوا
دو گل از یک شجـر پاک سرشـــــت
ناصــــــر و عبــــاسِ ســـلطـــانی ما
نی کنـــد نــــــاله ی خاموش از دل
ز غــــــمِ باقــــــری آن مـــــاه لقا
سنبلِ قهــــــرِ خـــــدا، قهـــــاری
تا کی ســَار اســــــــلَاحَا دَار یَاگِلنا*
جـــف ای لوبوا بـَادَان دُشمنـــه مو*
جُـــف مور و مَالَا بَدَن اوشدَن هـــاوا *
تا به سر منــــــزل مقصـــود رسیم
کعبه ی جـان، نجــــــف و ســـــامرا
نجفی، توکـــلی، اســــــوه شــــدند
تا رســانند شــــــما را به خـــــدا
عــــــرب و اختـــری و نــــوروزی
به ســــراپـــردگیِ شمس و ضحـــا
قنــــــدی و پورمقـــــــدم، آکـــار
به یقیـــن طایر قـــدس انـد و ســما
ای نصیــــری و غفـــــوری حبـــذا
یـــوسف نـــجارزاده مـــرحبـــــــا
با وجــود رخ خورشیــــــد شــــما
سَار یو مُــل پایونـــا اِستاره و مـــا*
کاشکی جف شهیدِمو کُموشِــــدیم *
پیــش از نــی که باواجَن بَامَا باشا *
کاش اوضـــــــاع دگرگون مـــی بود
و در آن جبـــهه خونـــریز دغــــا
جنبش جـــــان به جـــــوار جــانان
رقص عشــــــقی به میــــان صحرا
جـــان عـــاریــتی مــــــا بر دوست
سوغــــــاتی رو ملیــَا بَار کیـه شا*
پابیــــَا دســه جــَامی بشیمیـــــَا*
با گـــلابی ســـر قبـــر شهـــــــــدا